| Profiel van ๛ •`๏’• lnllol...-•`๑ llDa GiRL LiKE MEll...Foto'sWeblogLijsten |  Extra  Help |
|
17 februari ชุแว้บ.. ..สอบค่ะสอบ..
จิงๆ แร้ว ช่วงนี้เปงช่วงเวลาแห่งการสอบ แต่เราก้มั่ยหวั่น
ก้เหลือแค่วันเดวเอง มั่ยรุจาอ่านรัยแร้วงะสอบ 3 วิชาเอง บ่ยั่น คิคิ
เห้อ!! คิดแล้วก้น่าจัยหายเนาะ
เหลืออีกมั่ยกี่วันเอง พี่ๆ ม.6 ก้จาจบแร้วอ้า
เราก้จะกลายมาเปนพี่หย่ายของ รร.
มั่ยดีเรยเนาะ คิดถึงพี่ๆ แย่เรยงะ ทัมมัยเวลามันเดินเรวแบบนี้น้อ
เหนพี่ๆ เค้าปัจฉิมกันแร้วขนลุกแหะ
อีกปีเดวก้จะถึงตาเราแร้ว T-T มั่ยจิงน๊า เห้อ!!
เอาเหอะยังงัยมันก้ยังเหลือีกตั้งปีนึงนี่เนาะ ^^ ขำๆ น่ะ
ปิดเทอมนี้เปนช่วงเวลาแห่งการเรียนพิเสด
เรียนๆๆ และก้เรียนๆๆ ให้ตายไปข้าง
ขนาดปิดเทอมกิจกรรมต่าๆ ยังตามมาหลอกหลอนได้
แต่ก้น๊ะ เราเปนคนเลือกเองนี่ เอาฟร่ะ สุ้ตาย!!
ปิดเทอมสิ่งที่ต้องทัม.. แบบชัวๆ เรยก้
เรียนพิเสด <<อันนี้ของตาย>>
เข้าค่าย (พัดนาผู้นำ) อ่ะเห้อ ต้องโดดเรียนไปซะงั้นน่ะ ขำๆ ^^"
ขึ้นคอนเสิด (ซะหรูเรย คิคิ) ก้มั่ยมีรัยมากหรอก
ก้แค่แสดงสิ่งที่ร่ำเรียนมาให้คนภายนอกดู
มั่ยอยากเรยอ่ะ เร่นผิดทัมงัย อายเค้าแย่เรย เห้อ!! หวั่นไหววุ้ย
และมีรัยอีกน๊า แน่นๆ งัยมั่ยรุ
อ่อ ช่ายๆ เด๋วมีคืนสู่เหย้าอีกด้วย.. งานนี้ก้น่ะไปเปง กน.
<it's mean กัมมะกอน> ชะเอิก หิหิ
ตอนนี้ก้คงมีแค่นี้แหละ (มั้ง)
วุ่นๆ แต่ก้คุ้มค่าแหละ (เนอะเนอะ!!!) :P
14 กุมภาที่ผ่านมา..
ขอบคุนน๊ะค่ะ ขอบคุนจิงๆ ^^"
และก้ต้องขอโทดมากๆ แบบว่าเราผิดเองแหละ
มั่ยได้อยากให้เปนแบบนั้นเรยอ่าส์ T-T
และก้เทอ.. เทอทัมให้เรา "งง" และรุสึกผิด 'รุนแรง'
ทัมมัยน๊า เปนแบบนี้แล้วรุสึกบาปจัง แต่เราต้องทัมงัยล่ะ ห๊า??!
เอาเปนว่าก่อนที่หลายคนจะงงไปมากก่านี้
จบก่อนล่ะกัล ^^"
ขอบคุนทุกความรุสึกดีดีที่มีให้
ขอบคุนฟ้าที่ทัมให้เราได้รุจักทุกคน <จึ้ย!!>
ขอโทด!! ที่มั่ยสามาดให้ในสิ่งที่ต้องการ
เรามั่ยรุว่าเราทัมถูกมั้ย??!
แต่ที่รุ ก้คือ "เราพยายามทัมดีที่สุดแล้วน๊ะ"
~ แ ล้ ว จ า เ ข้ า จ า ย ~
21 januari .*. หนึ่งในล้าน .*.หนึ่งในล้าน อาจเหมือนว่าฉันเป็นคนเข้มแข็ง และไม่แสดงให้ใครได้รู้ความจริง ว่าข้างในเป็นอย่างไร
แต่รู้ไหม (ก็วันนี้) มันเหน็บหนาว
มันปวดร้าว เพียงใด ใครจะรู้.. ไม่รู้จะทนได้นานเท่าไร อ้างว้างเดียวดายมานานนับปี
ต้องทนเหงาอยู่อย่างนี้ อีกนานสักเท่าไร โลกนี้มีคนตั้งกี่ล้านคน แต่ฉันคือคนที่ต้องเหงาใจ
หนึ่งในล้าน มีบ้างไหม แค่เพียงใครสักคนที่มาเข้าใจ หนึ่งคนไม่ขอมากไปใช่ไหม บอกฟ้าข้ามไปหาเธอ ว่าฉันรออยู่
อยากพบเจอ เธออยู่ไหน แต่รู้ไหม (ก็วันนี้) มันเหน็บหนาว
มันปวดร้าว เพียงใด ใครจะรู้ ไม่รู้จะทนได้นานเท่าไร อ้างว้างเดียวดายมานานนับปี
ต้องทนเหงาอยู่อย่างนี้ อีกนานสักเท่าไร หนึ่งคนที่ฉันรอมีจริงใช่ไหม
* ละครสนุกมาก ขอบคุนสำหรับทุกๆ อย่าง และทุกๆ คนค่ะ
* ละคร กะ ชีวิตจริง มันมั่ยเหมือนกันน๊ะ.. กรุนาแยกให้ออกด้วย แต่ถ้าแยกมั่ยได้ก้คงมั่ยเปงรัย
* เหนื่อยนะ แต่เหนื่อยยังงัยก้จะพยายามต่อไป.. เราต้องมั่ยท้อสิเนอะ -*-
* ถ้าทัมรัยผิดก้ขอโทดล่ะกันน๊ะ.. แล้วทัมมัยล่ะ มั่ยเข้าจัยจิงๆ
** งานที่ต้องส่ง **
1. เรียงความไทย "โลกสาธารณะ" 1 A4
2. essay "Electric City" 100-150 words
3. ศิลปะ
4. Invention 1A4
5. โพลเลข
6. บฝ. ฝรั่งเศส (สอบด้วย)
-- ฝากบอกด้วยว่า
วันจันทร์ คาบ 6 คาบ 8 เรียนพระพุทธ สอบ ชีส 3 4 5 6 วันอังคารเรียนพระพุทธ คาบ 2 สอบใบงาน 7 แล้วก้อวันจันทร์ ส่งใบงาน 2 - 11 --
10 januari ~TiME~ แปลกมั๊ย..ใคร ๆ ก็คิดว่าเวลากับนาฬิกาเป็นสิ่งที่คู่กันเสมอ จริง ๆ แล้ว มันไม่ได้เป็นอย่างนั้นซักหน่อย
เวลา... เดินไปข้างหน้า นาฬิกา.. เดินอยู่ที่เก่า
เวลา.. เราไม่อาจย้อนกลับ นาฬิกา.. เราหมุนย้อนมันได้
เวลา.. เมื่อสูญเสียไปแล้วไม่อาจเรียกร้องคืน นาฬิกา.. เสียก็ซ่อมหรือซื้อใหม่ไปเลย
เวลา... ได้มาฟรีๆ ไม่ต้องแลกกะอะไร นาฬิกา... ยิ่งสวยยิ่งแพงใช้เงินซื้อมันมาทั้งนั้น
แล้วอย่างนี้ มันจะคู่กันได้ยังไง ในเมื่อมันแตกต่างกันเหลือเกิน
แต่.. ถ้าไม่มีนาฬิกา จะรู้เวลามั๊ย หรือถ้ามีแต่นาฬิกา
แต่.. ถ้าไม่รู้จักเวลา จะมีประโยชน์อะไร ถึง 2 สิ่งจะแตกต่างกัน แต่ถ้ามันจะคู่กันแล้ว ย่อมมีจุดร่วมกันเสมอ
เพียงแต่จะมองเห็นมันรึป่าว? ฉันกับเค้า.. อาจไม่มีอะไรเหมือนกัน
ฉันกับเค้า.. มีความคิดและวิถีชีวิตที่ต่างกัน
ฉันกับเค้า.. อาจเดินกันคนละเส้นทาง
ฉันกับเค้า.. อาจมีความฝันที่ห่างไกลกัน
ฉัน.. อาจเหมือนกับเวลา ที่ชอบเดินไปข้างหน้า หาสิ่งใหม่ๆ ที่ท้าทาย
โดยทิ้งหลายสิ่งไว้ข้างหลัง
เค้า.. อาจเหมือนกับนาฬิกา ที่ยังเป็นแบบเดิมๆ ใช้ชีวิตและทำหน้าที่ไปเรื่อยๆ
ในมุมเก่าๆ
ฉันอาจไม่พบกับเค้าเลย ถ้าฉันยังดึงดันจะมองแต่ข้างหน้า
ฉันอาจไม่พบกับเค้าเลย ถ้าฉันไม่มองไปข้างหลัง เค้ายังไม่เห็นฉัน เพราะเขายังอยู่แบบเดิมๆ เค้ายังไม่เห็นฉัน
เพราะเขายังก้มหน้าก้มตาทำหน้าที่ของเขาไป แต่ฉันยังเฝ้ามอง เฝ้ารอ … ความแตกต่าง อาจสร้างกำแพงบังเค้าไว้
แต่ฉันยังเชื่อมั่น ว่าซักวัน สิ่งนั้นน่ะแหละ... ที่จะเชื่อมโยงใจเราเข้าหากัน
ความแตกต่าง จะเติมเต็มส่วนที่เราขาดหาย และสุดท้าย ก็จะเหลือเพียงแค่คำว่า..
** กันและกัน **
เหมือนกับเวลาและนาฬิกา ที่ยังคู่กันเสมอมา และตลอดไป
Sweet Charity.. ปรารถนา รักนิรันดร์.. ครั้งนี้แปก.. มั่ยได้รุสึกตื่นเต้นเรย.. แต่ง่วงจิง.. นั่งรอกันไป พอถึงซีน.. มั่ยตื่นเต้นก้จิง แต่เมื่อออกปุ๊บ เอ๊ะ!! ทัมมัยขาถึงได้สั่น รอบแรกรุกสึกว่าตัวเองทัมมั่ยได้ดีเรย ซ้อมใหย่ดีก่ามาก เกิดความมั่ยมั่นจัยขึ้นมา.. แย่จัง กัมลังจัยถดถอย T-T.. เซรง แต่พอรอบ 2 ดีขึ้นมาหน่อย. เย่!! ทัมได้แล้ว ถึงจะมั่ยดีที่สุดก้เหอะน่ะ แต่ก้กัวอีกว่า.. มันจะดรอปลงอีก เฮ้อ!! ทัมมัยมั่ยมั่นจัยในตัวเองเรยอ่ะ.. มั่ยดีเรยเน้อ เอาเปงว่าเอาไว้แค่นี้ละกัน.. ไว้ละครจบเมื่อไหร่ค่อยมาสรุปรวม..
PS. ทัมงัยดี.. ต้องซื้อดอกไม้ด้วยร๋อ มั่ยกล้าบอกแม่อะ.. ถ้ามั่ยบอกจะเปงรัยมั้ยเนี่ย ** เพื่อนๆ ชั้นรักแกนะ.. ขอบคุนมากสำหรับทุกเรื่อง.. ขอบคุนจิงๆ** 29 december ยาฮี้วววววCoME 3aCl<..
ตอนนี้สอบเสดแล้ว.. รุสึกดีมักมัยส์
ตอนเช้าเคียดมาก สอบฝรั่งเสส เรียนก้มั่ยเรียน รุเรื่องก้มั่ยรุเรื่อง เมื่อคืนก้แหกตาอ่านทั้งคือ สังคมนี่แทบมั่ยแตะ พูดได้ว่าทุ่มกะฝรั่งเสสมากอะ เช้ามาเพื่อนๆ ก้ช่วยกัน เพราะทุกคนต่างปะสบปันหาเดวกัน แต่ก่อนเข้าห้องสอบอาจานเดินมาหา มาช่วยติว หูวววว ซึ้งงจิง.. เค้าอุส่ามาช่วยติวอะ แบบรุสึกผิดมากมาย ผิดที่ว่าเค้าไว้เยอะ.. เพื่อนๆ คงรุ.. ตั้งจัยก้มั่ยตั้งจัย เวลาเรียนก้เหมือนจัดปาตี้ แบบว่า.. ขอบคุนค่าาาา ช่วยได้เยอะเรยอะ พอไปเจอข้อสอบแบบ แทบหัวเราะเปงภาสาฝรั่งเสส โอ้วโหววววว เนี่ยร๋อที่นั่งถ่างตาอ่านมา ทัมไปแปบเดวเองงะ แปบเดวจิงๆ.. ออกมาอย่างหน้าชื่อตาบาน หมดห่วง.. พเข้าไปสอบสังคม.. ก้มั่ยยากอีก อารัยจาดีขนาดนั้น.. อ่าคิอ่าคิ สอบเสด 10 มงก่าๆ ก้ไปเซนทรัลกะ ต้า ติ๊บ ต้อง สร้อย กิ๊บเด้ง ก่อนออกจาก รร เจอเพื่อนๆ มันก้จะไปเซนทรัลเหมือนกัน คุยไปคุยมาสรุปว่าไปกันโดยรถเม.. รวมได้ 13 คน โหวกเวกกัน คนข้างหน้าก้หัมามองแล้วมองอีก นพออกค่ารถก่อน จ่ายไปในราคา 14 คน เราว่าเรานับได้ 13 น๊า -'- พอลงรถนับดูดีๆ 13 จิงๆ ด้วย (เอิก!!) เข้าไปในห้างก้แยกทางกัน ก่าจะตกลงว่าจะดูเรื่องอะรัยกันได้ ก้นานพอสมควร สรุปได้ว่าดู NARNIA (หนุกจิง) แต่สร้อยกะกิ๊บมั่ยได้ดู ไปดูผีฉลุยกัน 2 คน.. เอ๊ะยังงัย แล้วก้กลับบ้านเอง (กลับถูกด้วย โฮะๆๆ) ถึงบ้าน 5 มงก่าได้ ก้นะยังมั่ยเยน เรยแว้บตลาดนัด คิคิ ได้เสื้อมา 1 ตัว (เปงสกรีนที่หาอยู่นานมากก ในที่สุดก้เจอ.. เปงครั้งแรกเรยมั้งที่คนขายลดให้โดยมั่ยต่อ) และก้สิ้นสุดที่นี่.. หมดและวันนี้ <<โก๊ะ>>
ออกจาก รร รถก้มาพอดี.. เอ่ยเราก้วิ่ง ก้กัวจาขึ้นมั่ยทัน แต่พลาด.. เกิดเหตุกานที่มั่ยคาดฝันขึ้น !@#$%!@@##%$^%&%#* ว๊า.....ย!!! คนเกือบ 90% บนรถหันมามองเปงสายตาเดว ในขณะนั้น ก้มั่ยได้รุสึกอารัย นอกจากอาย (มากถึงมากที่สุดงะ) แทบแทรกแผ่นดินหนี (เกิดอะรัยขึ้นนั้นคงมีบางส่วนที่รุกันแล้ว โดยปะชาสัมพันของเรา) ก้นะมั่ยขอเล่าละกัน รุแต่อายสุดทีนนนน <<ซ่าส์>>
ช่วงนี้มีอะรัยผ่านเข้ามา.. เอ่ยเราก้รับไว้หมด.. บร้าจิง รุสึก... งัยมั่ยรุ ไปหมักปะทาน นร. ไว้ด้วย มั่ยเคยคิด แต่ก้นะ เมื่อโอกาสมันมาถึงแล้ว จะปล่อยไปได้ยังงัย อ่าหิอ่าหิ.. แต่ก้มั่ยค่อยได้หาเสียงเท่าไหร่ (เหตุผลก้.. ส่วนตัวนิดนึง) มีตอนไปห้องน้อง ม.1 หาเสียงให้เพื่อน ก้กาให้ตัวเองไปด้วยเรย มีน้องคนนึง (น่ารักจิง) วิ่งมาขอลายเซนด้วย (อ๊าก....ส์) รุสึกฮาตัวเองมาก (สงสารน้องเค้าด้วย.. มั่ยรุคิดงัย.. ขำๆ น่ะ) วันนี้พอแค่นี้ดีก่า.. ขี้เกียดเล่าเยอะ.. เอาเปงว่า
~~ "Bonne année" + "สวัสดีปีใหม่" + "HaPPY NEW YeAR" ~~ 27 november เรื่องของเมื่อวานon TOUR เมื่อวานการทัวไปตามที่ต่างๆ ของเรา สามาดแบ่งได้เปง 4 ภาค ดังต่อไปนี้
ภาคแรก..
ไป รร. น้อง มันมีงานที่ รร. ถึง 8 มง มั่ยมีรัยทัมเรย โดยปล่อยเกาะอยุ่กะเจ้าอ้วน 2 คน น่าเบื่อที่ซู้ดดดดดด+@#%!@#$%^&* พอม๊ะเสดจากงานของเค้า เราก้ไป.. ออกมารอรถ เรียกตุ๊กๆ ดันมั่ยไป บอกมั่ยทัน ซะงั้นน่ะ!! ลุงคนขับบอกให้ไปแท๊กซี่ ว๊า~~ นั่งไปคนเดวจะดีร๋อ??! แต่ดูเวลาแล้ว เลือกมากมั่ยได้ ก้เลยต้องจบลงที่แท๊ก.. ภาคสอง..
ถึง st.john 12 เป๊ะ.. ขาไปนั่งสบายม๊ากมากกก ไฟเขียวผ่านตลอด ติดไป 2 ไฟแดงเอง รุสึกดี.. ไปถึงมีเพื่อนอยุ่แค่ 2 คน.. รัยกันเนี่ย โทจิกโกะออกมา.. ก่ามันจะเยื้องกายมาก้นานพอสมควน ระหว่างนั้น เพื่อนอีก 2 คนที่อยุ่ก้ไปกินข้าว เราไปเดินดูบอดต่างๆ พอกกลับมามั่ยเหงครัยเรย เหงแต่*** เรยชะแว้บ แอบหลังเสา แย่จิง มั่ยก้าออกไป กัวโดน.. งะ เค้าจาให้รอรับสะเดด ทัมมัยน่ะร๋อ??! ก็เราด๊านเปงเดะดี ใส่ชุด นร. ไป เราก้ด๊านซื่อ บอกเค้าไปว่ามีเรียนตอน 4 มง แล้วจาบอกเค้าทัมมัยว่า 4 มง แย่จิงๆ สรุปว่าได้ออกจากนั่นบ่าย 1 แต่ก่อนออกก้โดนพูดดักคอ พลาด!!! อุส่าเตรียมคำพูดอย่างดี ว่าต้องรีบไปทัมงานต่อที่ รร. เค้าให้เรากลับไป.. แต่ออกมาแล้ว คัยจะกลับล่ะ ชั่ยม๊า!! พอเดินออกมาก้ยังคิดอยุ่ ว่าจะกลับดีมั้ย (อารมชั่ววูบ อ่าหิอ่าหิ) พอตัดจัยได้ ก้จะเดินไปขึ้นรถ เจอชาวต่างชาติ!!! เค้าก้เข้ามาถามทาง เราก้บอกไป แต่ไปสะดุดอีตงคำว่า "สะพานลอย" โอ้ว!! ทัมงัยดี ธาตุควายเข้าแทรก ก้ได้แต่ชี้นิ้วไป (งิด -*-) เค้าก้ถามมา เราก้ตอบไป.. แต่ที่เค้าถาม เรามั่ยรุว่าที่เซนทรัลมันมีมั้ย??! ก้เงี๊ยพวกประเภทความรุ้รอบตัวสูง แย่จิง!! ก้ได้แต่บอกให้เค้าไปลองดู น่าจะมี.. มั่ยรุจาทัมงัย ตงนั้นก้มั่ยมีคัย ก้ได้แต่ขอให้เจ๊คนนั้นโชคดีล่ะกันค่ะ (แหะๆ) ภาคสาม..
ถึง รร. บ่าย 2 ขึ้นไปซ้อมต่อ ขึ้นไปเหมือนจะมั่ยๆ ได้ทัมอะรัย.. แต่เจ๊นุ่นบอกมี scene 7 ชะอึ้ย!! "มั่ยพร้อม" เหอะๆ มั่ยพร้อมเรย พอถึงเวลา จิงๆ มันมั่ยมีอะรัยเรย แต่เราทัมมั่ยได้ เพราะว่า.. มันมั่ยชั่ยเราเรย "แม้แต่นิดเดว" ตายแล้ว!! แล้วเราจะทัมยังงัยละเนี่ย แย่ที่สุด.. เจ๊เอ็ม เทรนให้ ก้ยังเหมือนเดิม สงสัยจามั่ยรอดวุ้ย.. แต่ก้เหอะ ขำๆ มั่ยเคียด คิดซะว่าเปงการฝึกบุคลิกภาพไปในตัว ภาคสี่..
ภาคนี้เปงภาคจบ มั่ยมีรัยมาก ก้มาเรียนตามปกติ พี่เค้ามั่ยมา มีคนแทน.. ก้มั่ยมีรัย เรียนเสด 5 มง มารอรถ วันนี้มั่ยเถลไถลไหนเรย แต่ทว่า.. รถเมมั่ยมีเรย รอถึง 6 มง!! ทัมไปได้ แย่ที่สุด เจอเพื่อนภูด้วย ไปว่ายน้าม ก้สนทนาสักประเด๋วนึง แล้วก้ไป.. (หรูไปปะ คิคิ) รถมา.. โอ้วโหว!! คนในรถเปงครอบครัวเดวกันเรยอะ ขึ้นไปนี่หามุมแทรกแทบมั่ยได้ หาจุดยืนได้ก้ยึดเรย โฮะๆๆ.. ถึงบ้าน 6 คึ่ง รถก้ติด ฟ้าก้เริ่มมืด แย่จิง!! เดินเข้าบ้านเอง (ออกซ่าเลกๆ) เหมือนจะกล้า แต่จิงๆ ก้ จ้ำๆๆๆๆๆๆๆ เหอะๆ หวั่นไหวจิง เดินเข้ามาเกือบถึง เจอพี่เพื่อนบ้าน คุยเกือบถึง ป๊ะมารอหน้าบ้าน เหอะๆ รุน๊าว่าร้อนจัยอยุ่ (บาปจิงเรา) (จบเรยล่ะกัน ถึงบ้านและ)
** จิงๆ วันนี้ก้มีเรื่องเล่ามักมัย แต่มั่ยขอเล่า ก้เพราะว่า.. "ขี้เกียด" ก้แค่นั้น **
21 november care??!แ ค ร์ ??!
คนนึงวิ่งตาม...อีกคนวิ่งหนี
คนนึงฟุ้งซ่าน...อีกคนไม่คิดแถมอึดอัด
คนนึงสนใจ ใส่ใจ ดูแล เป็นห่วง...อีกคนไม่เคยรู้สึกว่ามีค่า
คนนึงโทรไปแล้วหาเรื่องคุย...อีกคนรับสายแล้วหาเรื่องวาง
คนนึงอยากเจอนานๆทีก้อยังดี...อีกคนทำงาน ไม่ว่าง อยากพัก
คนนึงคิดถึงอีกคน...แต่อีกคนแกล้งทำเปนไม่รับรุ้
คนนึงเพิ่งหยุดร้องไห้แล้วโทรหา...อีกคนไม่รุ้ด้วยซ้ำว่าเสียงเปลี่ยนไป
"บางครั้งคุณควรคิดย้อนกลับไปถึงคนที่เค้ารักและเป็นห่วงคุณบ้าง"
อย่าทำเหมือนความรู้สึกและสิ่งดีๆ ที่เค้าทำให้คุณไม่มีค่า
ไม่มีความหมายอะไรเลย อย่าทำร้ายความรู้สึกของคนที่รักคุณ...
ดูแลความรู้สึกของคนข้างๆ คุนบ้าง.. อย่าให้ความรุ้สึกดีๆ ต้องจางหายไป
แล้วเคยคิดบ้างมั้ยว่า.. ทัมมัยถึงต้องวิ่งหนี.. ถ้ามั่ยคิด ทัมมัยถึงอึดอัด อึดอัดเพราะอะรัย รุรึป่าว??! แล้วทัมมัยถึงคิดว่าความใส่จัย ดูแล เปงห่วง ของคนที่ส่งมามันมั่ยมีค่า ทัมมัยถึงต้องหาเรื่องวาง ผิดมั้ยกับการที่ต้องมานั่งทัมงาน มั่ยว่าง??! การแกล้งโง่ในบางทีมันก้เปงสิ่งสำคันสำหรับคัยบางคนน๊ะ รุแต่มั่ยพูด กะ มั่ยรุแล้วมั่ยพูด มันมั่ยเหมือนกันหรอก บางครั้ง การที่เราทัมอะรัยมากเกิน หรือน้อยเกินเนี่ย มันก้มีแต่ผลเสีย แล้วอะรัยล่ะ ที่เรียกว่า "ความพอดี" มากไป คือ ให้ความหวัง น้อยไป คือ ไร้หัวจัย แล้วจะให้ทัมยังงัย.. คนแต่ละคนมันมั่ยมีคัยที่เหมือนกันหรอก "เ จ็ บ แ บ บ ไ ห น มั น ก้ ค่ า เ ท่ า กั น"
"ต่างคนต่างจิตจัยต่างความคิด ต่างชีวิตต่างหนทางต่างความฝัน ต่างหลากหลายหลากจัยมั่ยเหมือนกัน ต่างแตกต่างกันไปต่างหนทาง หากอยากให้คัยซักคนมาเข้าจัย แล้วทัมมัยมั่ยลองเปิดจัยบ้าง หากอยากมีคัยซักคนมาเคียงข้าง คงต้องอยู่ที่ตัวของเทอเอง"
21 oktober " true LoVE "
one day a gal asked : why do you like me..? why do you love me..?
because you are beautiful,
because of your sweet voice that I love you... now can you talk? no! therefore i cannot love you. because of your care and concern that i like you.. now that you cannot show them, therefore i cannot love you. because of your smile, because of your every movements that i love you.. now can you smile? now can you move?
no, therefore i cannot love you... if love needs a reason, like now, there is no reason for me to love you anymore. do love need a reason? NO! therefore, i still love you... and love doesn't need a reason
"sometimes the best and the most beautiful things in the world cannot be seen, cannot be touched, but can be felt in the heart"
19 oktober DID "u" KNOW??!DID "u" KNOW??! => Did you know that those who appear to be very strong in heart, are real weak and most susceptible?
=> Did you know that those who spend their time protecting others are the ones that really need someone to protect them?
=> Did you know that the three most difficult things to say are : I love you, Sorry and help me => Did you know that those who dress in red are more confident in themselves?
=> Did you know that those who dress in yellow are those that enjoy their beauty? => Did you know that those who dress in black, are those who want to be unnoticed and need your help and understanding?
=> Did you know that when you help someone, the help is returned in two folds? => Did you know that it's easier to say what you feel in writing than saying it to someone in the face? But did you know that it has more value when you say it to their face? => Did you know that if you ask for something in faith, your wishes are granted? => Did you know that you can make your dreams come true, like falling in love, becoming rich, staying healthy, if you ask for it by faith, and if you really knew, you'd be surprised by what you could do. => But don't believe everything I tell you, until you try it for yourself, if you know someone that is in need of something that I mentioned, and you know that you can help, you'll see that it will be returned in two-fold. <= 12 oktober Ye$tERDaY + 2เดย์ วันนี้เฮฮาปาตี้มั่กมัยคร่า.. ได้ทั้งงาน ได้ทั้งความสนุก.. อะคิอะคิ เพื่อนๆ มาบ้านกัน มั่ยได้เท่ว แต่มาทัมงาน *ย้ำ* ทัมงานจิงๆค่ะ..
ตื่น 7 มง ม๊ะปลุกซะเช้า.. แล้วม๊ะก้ออกไปรับเพื่อนๆ ให้.. และแล้วเวลา 9 มง เค้า ก้มาถึงกัน..
พอเสดก้ออกไปรับ.. สภาพแต่ละคนค้าบพี่น้อง.. เหอะๆ เหมือนละเมอมา.. น่ารักจิงๆ แต่เราก้ชั่ยว่าจะสดชื่น โดนสะกิดให้ตื่นเหมือนกัน แหะๆ..
และก่าจะเริ่มได้ลงสี ก้ต้องทัมรัยเปงพิธีนิดนึง ซึ่งก้คือการคุย เตียม พท. และ เถียงกันว่าจะลงสียังงัย ก้น่ะ.. พอเปงรสชาด
ลงสีไปถึง 11 มงได้แดดเริ่มลาม อาหารเริ่มมา อิอิ.. แต่เดี๋ยวก่อนค่ะ ก่อนหน้านั้น มันมีเหตุกานที่มั่ยคาดฝันเกิดขึ้น..
ซึ่งก้คือ.. น้าม น้ามค่ะน้าม *ย้ำ* น้าม (โฮะๆๆ) เทอคนนี้ได้เอพู่กันไปล้างสีกะป้าม้อย.. ทันใดนั้น เทอก้ได้เดินไปเหยียบหนามโป๊ยเซียนแห้งๆ เข้า..
หลังจากนั้นก้มีเสียงโวยวายตามมา "น้ามโดนหนามตามมมม" ซึ้งแน่นอนว่าเสียงนั้น ต้องเปงเสียงของป้าม้อยของเรานั่นเอง..
น้ามเดินมาท่าทางกะเพลก.. ยกขาให้ดู ตอนนี้ใต้ขาน้ามมีหนามก้อนใหย่ๆ ติดเท้าอยุ่.. ห๊า (ก้อนเบ้อเร่อ เทอเหยียบได้.. สามาดมากค่ะ อิอิ)
พอมันเอาออก ก้เหมือนมั่ยมีรัยเกิดขึ้น.. แต่ๆๆๆ สักพัก มันก้เหงหนามที่ฝังอยู่ในขามัน 2 ชิ้นเลกๆๆๆ เหอะๆ
และแล้วทุกคนก้มานั่งรวมกัน.. รอค่ะรอ รอไปสักพักใหย่ๆๆๆๆๆ และแล้วหนามที่เท้าเทอก้หลุดออกมาได้ (เฮ้!!!!!!!)
เสดก้ไปเตียม พท ด้านโรงจอดรถต่อ (หลบแดดค่ะ) แหะๆ ปูเสดก้มานั่งกิน แง่มๆๆๆ อิอิ..
เมื่อได้ฤกษ์ก้ไปทัมต่อถึงบ่ายได้ ม๊ะเรียกแล้วเรียกอีกให้ไปกิน.. แต่เรามั่ยยอม แหะๆ ให้ทาให้เสดก่อน..
หมูเด้งเทอได้เรียกช่วงเวลานั้นเป็น "โรงงานนรก!!!!!" หืม คนเราน๊ะ เหอะๆ แต่ก้มั่ยเคียดอะ ขำๆ
พี่เรามาช่วยอะรัยนิดหน่อย งานก้เดินต่อหลังกินเสด..มื้อเที่ยงก้พุงกางกันไปค่ะ.. แต่ชั่ยว่าเราจะให้กินเช๋ยๆ นะค่ะ มันต้องมีรัยบ้าง นั่นก้คือการล้างจานค่ะ
ก้นะนี้พี่ที่ทัมงานบ้านมั่ยอยู่ ก้เรยต้องเปงแจ๋วกันไป แต่ก้หนุกดีนะ ขำๆ ล้างจาน 2 คน นอกนั้นทัมงานต่อ..
งานเดินไปเกือบเสดแล้ว อีกนิดเดว!!! รึป่าว เหอะๆ ก้ส่วนนึง ส่วนนั้นจะให้พี่บุ๊คทัมต่อ แต่ว่า... มันจะกลับมาอีก -*-
เวลากี่มงมั่ยรุ ลืม ได้ออกไปซิ่งจักยานกัน เวลานั้นได้มีครัยสักคน จัมมั่ยได้ ได้ทัมล้อหลังของหนึ่งในรถจักยานขัดข้อง (ล้อหลังวื่งมั่ยได้)
ก้เดินแบกกันไป เหอะๆ ฮาแตก.. ขี่จักรยานเสด ก้มาดูหนังกันต่อ (House of Wax) เปงเรื่องที่บุ๊ครีเควสมาค่ะ
น้ามกะสร้อยมั่ยได้มาดู ไปซิ่งรถกัน เหอะๆ น๊ะ.. ส่วนที่เหลือก้เกาะกุ่มกัน เปงก้อนเรยค่ะ เรา คูน กิ๊บ.. สามัคคีจิง อิอิ ใต้ผ้าห่มผืมเดวกัน แหะๆ
น้าม สร้อยเข้ามาทีหลัง และคูนก้น้ามตาตก (กลัวจัด) กิ๊บก้ทัมแก้วหูเราเกือบแตก (โอ้ว แม่จ้าว) ไอ่ตัวเลกของเราก้มารวมกุ่มด้วย (แอบกัวนะนั่น อิอิ) ต้าตอนแรกบอกปะมานว่ามั่ยเท่าไหร่ หรือรัยเนี่ยแหละ จัมมั่ยได้ แต่พอหันไปอีกที ต้าก้หายไปซะแล้ว มั่ยได้ไปไหนค่ะ แค่ไปหลบอยู่ใต้ผ้าห่ม.. จึ้ย รุสึกว่าบุ๊คจะนิ่งที่สุดแล้วอะ อิอิ (ว่าเค้าไว้เยอะ นิดนึงและกันตัวเรานั้นก้หลุดไปหลายครั้งเหมือนกัน แหะๆ เก็บไว้ตั้งนาน มั่ยน่าเรย โฮะๆๆ)
ดูเสดปุ๊บป๊ะม๊ะเรียกหม่ำ.. เหอะๆ (ก้นะดูหนังสเดแล้วไปกิน ช่างได้รสได้ชาตอะรัยเช่นนี้) ก้ไปกินกัน.. พุงกางกันไปอีกรอบ..
ก่อนกลับ.. ก้จะถ่ายรุป น้ามคนแรกบอกมั่ยเอาโซม หน้ามัน.. แต่ที่ไหนได้ คุนเทอเรียกหาก้องเปงคนแรก.. น่ารักจัง เหอะๆ
เราเอากล้องบุ๊คไปถ่ายเพื่อนๆ ตอนเผลอๆ อิอิ ส่วนตัวเรานั้น เก๊กหน้ากล้องเตมที่ อะคิอะคิ... และแล้วก้มีเสียงตะโกนด่าเข้ามา แหะๆ
แต่มั่ยเปงรัย เราทนได้ ชินแล้ว หึหึ.. และวันนี้บุ๊คก้ได้ขี่จักรยานคล่อง ไชโย!!!!! อิอิ
สรุปว่าวันนี้ ก่าจะได้กลับกันจิงๆ ก้ปาเข้าไป 6 มง เฮ้!!!!!!!!! <-*->
=ll ll ll ll ll ll ll ll ll ll ll ll ll ll ll=
PS : HaPPy BiRtH DaY "PAPA" ค่ะ รักมากน๊ะค่ะ (แต่มั่ยกล้าบอก แหะๆ)
ทั้งหมดข้างบนนั้นเปงเรื่องของเมื่อวาน.. กรุณาอย่างง!! ขอบคุนค่ะ
ส่วนข้างล่างต่อไปนี้ก้จะเปงเรื่องของวันนี้.. สั้นๆ พอเพราะข้างบนยาวแล้ว แหะๆ
วันนี้ไป รร. เค้านัดกัน 10 มง หึหึ แต่ตัวเราไปถึง 10.30 ก้นะ รถมันติด แหะๆ ไปนี่ลงจากรถปุ๊บ "น้องหมิว 2 รอบ" จึ้ย เหอะๆ ไปสายก้เงี๊ย ต้องลุยเด่ว แต่เราก้มั่ยหวั่น อะคิอะคิ (ระดับนี้ อิอิ) วิ่งกันมันค่ะ
วิ่งเสดพักได้แปบ ฝึกออกเสียงต่อ (เหนื่อยจิง) เปงรัยมั่ยรุ รุแต่จาพุ่งแล้ว มั่ยรุว่าเพราะมั่ยได้กินข้าวเช้า หรือเพราะวิ่งเหนื่อย แย่จิง!!!
และก้เวิคชอบ ถึง 4 มง (ขำๆ) เหอะๆ บอกม๊ะไป 3 (แอบซีด) ติดว่าโดนแน่ๆ แต่แปก มั่ยโดน เออออออ ยังงัยนา... แต่ก้ดีและ เหอะๆ
วันนี้แค่นี้ละกัน อิอิ พุ่งนี้ไปต่อ.. แต่มั่ยรุว่าจะได้อัพมั้ย.. แล้วเจอกันใหม่น๊ะจ๊ะ..
10 oktober ทำไมคนเราต้องมีความรัก??! วันนี้ไปทัมงานที่ รร ไปซื้อสี และก้ไปสวน.. สนุกดีอะ แต่เหนื่อยมักมัย.. และก้หมดไปเยอะมาก ค่าใช้จ่าย.. โดนแม่ค้าที่สวนฟันหัวขาดเรยอะ เซรงจิง.. อย่าให้เจอข้างนอกน๊ะ อิอิ.. เอาเปรียบได้ก้เอาเปรียบกันจ๊าง ทัมกะเดะตัวเล็กๆ คนนี้ได้ยังงัย
อะคิอะคิ
ทำไมคนเราต้องมีความรัก...
ทำไมคนเราต้องมีความรัก... ....ก็เพราะว่าเราทุกคนล้วนมีหัวใจ ทำไมคนเราจึงต้องโหยหาความรักอยู่ตลอดเวลา... ....ก็เพราะเราต้องการใครสักคนมาช่วยเราดูแลหัวใจของเรา ทำไมคนเราถึงไม่เคยพอกับความรัก... ....ก็เพราะว่าเราไม่ได้เกิดมาเพื่อรักใครคนเดียว ทำไมคนบางคนถึงไม่เคยพบกับความรักสักที... ....ก็เพราะว่าเขาไม่เคยเปิดใจตัวเองให้ใคร ทำไมคนบางคนไม่เคยเปิดใจตัวเองให้ใคร... ....ก็เพราะว่าเขาอาจจะกำลังรอใครสักคนอยู่ ทำไมคนบางคนถึงต้องอกหักอยู่บ่อย... ....ก็เพราะว่าเขาปล่อยใจตัวเองตกหลุมรักอยู่ตลอดเวลา ไม่ต้องเสียใจที่เขาไม่รักเรา... ....เพราะเราและเขาอาจจะไม่ได้เกิดมาเพื่อรักกัน ทำไมคนบางคนไม่เคยสมหวังกับความรัก... ....ก็เพราะว่าเขาอาจจะยังไม่เจอคู่แท้ของเขา ทำไมคนบางคนยังไม่พบคู่แท้ของเขา... ....ก็เพราะว่าเขาอาจจะไม่เคยตามหาเลยก็ได้ ทำไมเราควรจะทำตัวเราให้ดูดีอยู่ตลอดเวลา... ....ก็เพราะว่าเราไม่รู้ว่าจะได้เจอคนที่ถูกใจเมื่อไร ไม่ต้องเสียใจที่เรายังไม่เจอคนที่เรารัก... ....เพราะว่าเมื่อเราเจอเขาคนนั้นเมื่อไร เราจะรู้ว่ามันคุ้มค่ามากแค่ไหนกับเวลาที่เรารอคอย จงทะนุถนอมหัวใจของเราไว้ให้ดี... ....เพราะว่าเมื่อเราเจอคนที่ใช่ จะได้มอบมันให้เขาด้วยความภูมิใจ อย่าปล่อยให้โชคชะตาลิขิตชีวิตเราทั้งหมด... ....แต่จงใช้มันเป็นเครื่องนำทางในการดำเนินชีวิต โชคชะตาสามารถทำให้เราพบคนที่ถูกใจ... ....แต่ตัวเราเองเท่านั้นที่สามารถทำให้เขาคนนั้นรักเรา ii - ii - ii - ii - ii - ii - ii - ii
09 oktober อย่ารักเพราะ... วันเวลาที่ผ่านไป มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมายในแต่ละวัน.. แต่วันนี้คงมั่ยขอเล่าอะรัยเพราะยังมั่ยมีรม.. ก้เอานี่ไปอ่านเล่นๆ ก่อนละกัล..
อย่ารักเพราะ.....
อย่ารักเพราะสงสาร ................... เขารู้คงทรมานใจ
อย่ารักเพียงคิดว่าลองๆ คบไป ........... แต่จงเชื่อใจในตัวเขา อย่ารักเพราะเพื่อนว่าดี .................เพราะคนคนนี้อาจไม่ได้รักเรา แต่รักเพราะเธอรักเขา ...................และมั่นใจจะก้าวไปด้วยกัน
อย่ารักเพียงคิดว่าพอคบได้ ...............ถ้าเขาไม่ใช่คนที่เธอฝัน อย่ารักเพียงแค่ฆ่าเวลาไปวันๆ ......... เพราะเธอกำลังฆ่าคนๆนั้นให้ค่อยๆ ตาย อย่ารักถ้าหัวใจเทอกำลังกล้ำกลืน.......เพราะเธอไม่อาจฝืนให้รักมีความสุขได้ อย่ารักคนที่ผ่านมาแล้วผ่านไป .........แต่จงรักคนที่เธอหยุดเขาได้ด้วยรัก อย่ารักและรีบจะผูกพันธ์ .................ถ้าคนๆนั้นเธอพึ่งรู้จัก อย่าปล่อยใจให้รักใครง่ายๆ นัก .........จงดูใจกันสักพักก่อนจะเชื่อใจ อย่ารักใครหลายคน ......................เพราะไม่มีใครทนเป็นรองได้ แต่ ...................รักคนที่เธอพร้อมจะให้เขาทั้งหัวใจ และพร้อมจะเคียงข้างกันไปชั่วนิรันดร์
*******************
-- ชั้นมั่ยได้ต้องการอะรัย แค่มีคนเข้าจัย พร้อมจะก้าวเดินไปด้วยกัน --
06 oktober งิด วันนี้ตื่นเต็มตาพร้อมกะข่าวที่ม๊ะเอามาบอกอะว่า.. "มีเพื่อนบ้านมาบอกว่ามีเดะแถวนี้ชอบน้องหมิว.. (แค่กๆๆ) แค่นั้นก้ทัมให้งงเปงไก่ตาแตกแล้วอ่ะ.. เค้าเอาอะรัยมองเนี่ย งงปะล่ะ อยู่บ้านนี่เรียกได้เต็มปากเต็มคำเรยว่าเปง 'ซาก' แล้วเค้าก้บอกว่าลูกเค้ามาบอก (เพื่อนกันว่างั้น) ยังบอกอีกว่าเนี่ยชอบขี่จักรยานผ่านมาแอบมองบ่อยๆ.. (เห้ย??!) ตอนไหนเนี่ย เรื่องนี้มันเกิดขึ้นตอนไหนเนี่ย.. ชีวิตน๋อชีวิต ออกจะมุดอยู่ในบ้านขนาดนี้ มั่ยเข้าจัยจิงๆ"
วันนี้ก้ไป รร ตอนบ่าย.. ก่อนถึงห้องก้ได้ยินเสียง (ค่อนข้างดังอ่ะ) พอเข้าไปในห้องก้สอดส่ายสายตาหาเพื่อนด่วน!!!
และก้ได้ทราบข่าวที่ว่า.. "***แล้วมั่ยต้องเปงโค. น๊ะ เด๋วมันจะหนักเกินไป.. 'งิด' <แล้วเรียกเรามาทัมมัยเนี่ย>" ทัมมัยทัมกะนู๋แบบนี้.. ก้นะ มั่ยเคียด แหะๆ.. ถือโอกาสฟังแพลนด้วยเรย อะคิอะคิ <หนอนค่ะหนอน>
พอเค้าจาคุยเรื่องกิจกรรมที่จะทัมกะน้องๆ พุ่งนี้ เค้าก้ไล่เดะๆ อย่างเราๆ ออกมา (งิด) เราก้นะกะไปดูเพื่อนสนิทเต็มที่ อะคิอะคิ ส่วนคนที่เราจะลากไปด้วยนั้นคือยัยต้อม กะ ยัยคูน อิอิ.. แต่พอดูเวลาแล้วก้.. บ่าย 3 ว๊าาาาาาา.. 'อ' + 'ด' = อด เสียดายจิง.. มั่ยเปงรัย ไว้วันหลัง โฮะๆๆ
ยัยต้อมก้กลับบ้าน เราก้ไปอยู่กะยัยคูน และก้โฟ่จนป๊ะและม๊ะมารับ.. วันนี้ก้หมดเพียงเท่านี้..
ส่วนพุ่งนี้ก้น๊ะ.. ไป รร. ต่ออีก.. แล้วถ้าได้เร่นอีกก้จะมาโฟ่อีก อิอิ วันนี้ยาวแล้ว แค่นี้ดีก่า..
" Sa!2aNG ha NeUN geh "
05 oktober เหนื่อยแต่หนุก "แค่วันหนึ่ง"
วันนี้ตอนเช้าต้องไปวัด.. มั่ยชั่ยคัยที่ไหนเจ๊... ของเรานั่นเอง.. เราป๊ะ ม๊ะไปส่งที่วัดเรย ก่อนออกโทเช็คยัยต้อมว่าออกกันรึยัง แต่คำตอบที่ได้นั้นคือ "ยังมั่ยมาเรย" โอ้ว แม่จ้าว คนนัดมาสาย ดีจิงๆ เราก้ออกเรยรอมั่ยได้ เพราะเด๋วรถติด ไปถึงวัดก้ 8 คิ่ง มีคนมาแค่ 2 คน รวมเราเปง 3 พอมากันเรื่อยๆ ก้เริ่มฟังเทศ พระให้ นร ออกมาบอกว่าจะมาทัมอะรัยกัน.. จารย์ ' มั่ยได้เตียมเดะ อั้ยเรามันก้นั่งริมสุด ดังนั้นความโชคดี -*- นี้ก้ตกมาเปงของเรา.. งิดค่ะงิด แล้วจะให้ช้านพูดอารัยเนี่ย!!! พูดไปนิสนึง ลืมบทค่ะ เรยตัดบทไปดื้อๆ ซะยังนั้น.. หึหึ
พอเสดจากที่วัด ตอนแรกคุยกันไว้ไปเกาะเกรด.. ไปๆ มาๆ กัวฝนตกเรยไปเดอะมอแทน.. นั่งรถตู้ไป 7 คน ขำๆ.. ไปฝอยกันบนรถตู้อีก.. สงสารคนอื่นๆ จัง อิอิ.. ไปถึงก้ตกลงมั่ยได้ว่าจะกินอะรัย.. เถียงไป เถียงมา จบลงที่ไดโดม่อน.. กินกันพุงกาง เสื้อนี่ต้องออกด่วน มั่ยไหวจิง อะคิอะคิ.. ไปเข้าห้องน้าม กับมาหาที่ห้อยโทสับมั่ยเจอ.. ซีดค่ะซีด!!! ทุกครั้งที่พี่ให้มา ต้องทัมหาย.. เดินวนไปมาหามัน สุดท้ายมันตกอยู่ใต้เก้าอี้ยัยสร้อย !@#$%^&*(*&%$#@ พูดมั่ยถูด ซึ้งจิงๆ ี่รี่ถ่ายรุปซะเยอะ ถ่ายกันเหมือนมั่ยเคยเหงก้อง อิอิ.. (สามาดติดตามดูรุปได้ที่ 5 Oct นะ)
กินเสดไปเกะต่อ.. ไปถึงพี่เค้าบอก 3 โมงนะ ชุด นร อะ.. โห้ว นี่พิ่ง 2 <แล้วจาให้ช้านไปอยู่ไหนเนี่ย> มันส์หยด ก้เดินวนอยู่ตงนั้น <ทัมไปได้> ได้เวลาก้เข้าไปมี 8 คน <บังอรมาทีหลัง> แบ่งกันคิ่งๆ.. ตอนแรกเราอยุ่อีกห้องนึง.. แต่ห้องตงข้าม <เพื่อนกันอะแหละ> อยุ่อีกห้อง มันร้อง 'มั่ยมีเทอ' เท่านั้นแหละ.. วิ่งๆๆๆๆ อิอิ หมูเด้งเรยต้องมาอยู่ห้องนั้นที่เราเพิ่งออกมา.. กิ๊บ เราขอโทด แหะๆ.. เพงที่ร้องวันนี้ส่วนใหย่เปงพวก ' คอหนัก ' กับ ' เต้นกระจาย ' ร้องกันจนเสียงแหบแห้ง.. กะให้ตายไปข้าง.. มันจิงๆ ค่าาาาาาา
พอจากลับมีห้องข้างๆ --" เปง ญ น๊ะ.. แต่.. แต่ว่า.. เดินตาม.. ถามชื่อ.. (วันนี้เราก้สุดแสนจะโทรม มั่ยรุว่าใช้รัยดู) ง่ะ -*- ป้าสร้อยของเราได้สวมบทผู้ปกครองของเราเหมือนทุกครั้ง อิอิ สร้อยมันก้บอกไปว่าชื่อ ' ปุ้ม ' กรรม ได้ชื่อใหม่มาอีกชื่อแล้วหรือนี่.. ห๊ะๆ ขำๆ น่ะ สร้อยมันก้รีบลากเราออกมา จัยจิงมั่ยอยากกลับ อยากร้องต่อกะเพื่อนอีกกลุ่ม แต่ดั๊น!!! ติด*** ซะยังงั้น ก้อดไปตามระเบียบ เห้อ!! ชีวิต
บนรถเมตอนกลับ มีเดะตัวเลกๆ นั่งจ้องเรา เราก้หันไป ทัมงัยล่ะนั่น ยิ้มสิค่ะ อิอิ <รักเดะค่ะ โฮะๆๆ> เค้าก้ยังมอง มั่ยรุเหมือนกันว่าตกจัยที่เหงเรา หรือยังงัย (เอ๊ะ ยังงัย).. วันนี้ก้คร่าวๆ.. แล้วพุ่งนี้ ถ้ามีโอกาสได้เร่นอีก จะมารายงานผล เพราะต้องไป รร อีกแล้วคับท่าน!!! โอ้ว สนุกจิงๆ.. แต่ยังงัยเราก้จะ " สู้ต่อไป!!! " <บ่ยั่น บ่หนี>
- * - * - * - * -
..Sa!2aNG ha NeUN yeh..
PS : ดูหน้าเตมแล้วจะรุเรื่อง 04 oktober -*- ปิดเทอมแสนสุข -*-วันนี้ต้องตื่นแต่ช้าววววว อีกแล้วคับพี่น้อง.. เห้อ!!! นี่ร๋อคือปิดเทอม -*-.. เพื่อนๆ ที่น่ารักนัดกัน 8 โมงคิ่ง เราก้ไปซัก 8.45 เพราะคิดว่าเหรดแน่นอน.. ไปๆ มาๆ มั่ยมีเพื่อนตนใดโผล่มาเรย " !@#$%^&*(*^%*)% " เราก้นั่งงิดอยู่คนเดว เซรงชีวิตมากมาย ท้องนี่ก้สุดปวด เปงบร้ารัยก้มั่ยรุ.. มั่ยรุว่าเปงเพราะกินข้าวเช้าเกินขนาดรึป่าว เพราะว่าปกติแล้วตื่นมาก้กินเที่ยงเรย.. เห้อ เวรกรรม!!! ชีวิตน๋อชีวิต ชั่งโหดร้ายอะรัยกะเราเช่นนี้ กว่าคุนเพื่อนที่น่ารัก ทั้งหลายจะเสด็จมา คนแรกมา 9 คิ่ง โอ้ว นัดกี่โมงว๊าาาาาา.. ทัมมัยทัมกะช้านแบบนี้.. ซักพักถึงเริ่มทยอยยมา โอ้ว จอจ มันยอดมาก Y-Y คุยไปคุยมา ต้องวัดสนาม อะจะกึ้ย!!! แล้วจะไปเอาเครื่องมือวัดมาจากไหนกันนี่ โทไปหามู๋ เอ้ย นู๋คูณ เคื่องก้มั่ยเปิด เห้อ!!! โทหาหมูเด้งก้มั่ยอยู่.. แย่จิง เรยลองเสี่ยงโทเข้าบ้านยัยคูณดู ดันอยู่!!? ให้มันเอาตลับเมตรมาให้ กว่ามันจะเสด็จ นึกว่ามันจาเอามาให้พุ่งนี้.. แต่เหงสภาพแล้วก้นะ ช่างเค้าเถอะ อิอิ -*- และๆๆๆๆ เมือ่ได้ยลโฉมตลับเมดน้อย ของยัยคูณแล้ว ก้อึ้งไป 5 วิ.. พระเจ้า อันนิดของนิดของนิดของนิด สนาม รร ตั้งใหย่ เหงแล้วก้ซีด.. จะวัดงัยเนี่ย ลองไปถามภารโรง เค้าบอกใหเอาเชือกรัยซักอย่างมาวัด.. ก้บอกว่ามั่ยมี (มั่ยรุจักด้วย ทั้งชีวิตเกิดมาเพิ่งได้ยินเปงครั้งแรก) เค้าก้ว่าบ้า เอาตลับเมดไปวัด เมื่อไหร่จะเสด.. แต่ก้นะ เมื่อมันจมุมจิงๆ เราก้ต้องสู้!!!!! เพื่อน 2 คน วัดครึ่งแรก เรากะยัยคูณ ต่อครึ่งหลัง.. ท้องน้อยเราที่ปวดๆ อยู่ก้นะ อาการก้มั่ยได้ดีขึ้นเรย มั่นมั่ยได้สงสารเราเรย T-T พอเสด ผลที่ได้คือ โทรม !@#$%%^&* โอ้ว เหนื่อยที่สุด.. ก้ไปคุยต่อ แทบจะกลิ้งไปกะพื้นและ.. แม่มารับก้ยังมั่ยหายปวด ชีวิต.. เส้า ไปรับน้องต่อ ฝนดันตก ว๊า......ก ซ.ซ้ำ ซ.ซ้อน ซ.ซ่อนเงื่อน เห้อ!! แทบจะปลิวไปกะลมและ ไปรอน้องอีกนานเรย นั่งบิดนั่งงิกันไป พอลงมาแบกนมมาอีกถุงเบ้อเร่อ <โห้ว ทัมงัยละเนี่ย> สุดท้าย ม๊ะผู้น่าสงสารของเราก้ต้องถือ i - i นู๋ขอโทด.. เสดจากนี้ก้ไปซื้อของต่อ ต้องไปวัดพุ่งนี้ so sad bad true T-T Y-Y T-T Y-Y T-T Y-Y งานๆๆๆ ชีวิตนี้เส้านัก เรียนก้มั่ยสมัครเพิ่ม เพื่อรัยละ ถ้ามั่ยชั่ยงาน.. โห้ว วันที่ 6 7 8 ก้มั่ยได้อยู่บ้านอีก โอ้ยยยยยยยย บ้านของเรา.. วันนี้คงหมดแค่นี้.. ไว้ไปผจญกรรมต่อพุ่งนี้ และวันต่อๆ ไป ถ้ามีโอกาส หรือแรงเหลือมาอัพ ก้จะมาใหม่.. ขอให้ สนุกกะวันหยุดนะทุกคน ^^ ..Sa!2aNG ha NeUN yah.. 02 oktober เปิดตัว ในที่สุดก้ได้ฤกษ์เปิดตัวซะที หลังจากที่รอมานาน อิอิ.. จิงๆ จะทัมวันที่ 29 แต่เหนื่อยมมั่กมัย เรยมั่ยได้ทัม ก้มาวันนี้เรยละกัน.. ก่อนอื่นขอย้อนนิด ต้องขอบคุนเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ และเบอนิรนามมากนะค่ะสำหรับข้อความ คำอวยพร ของขัน และอื่นๆ อีกมากมาย.. สุดท้ายและ "HaPPy BiRtH DaY 2ME"
รุปตอนอายุ 17 ปี อิอิ ที่ระลึก [รุปเดวพอ มั่ยอยากให้หลอนมากไปก่านี้ อิอิ] => วันเกิดปีนี้ได้รุอะรัยขึ้นเยอะเรย.. ดีจัง ได้เสียค่าประสบการดีดี (ค่าโง่!!!) โดนคนต้มมา รุสึกดีจิงๆ.. แต่ก้มั่ยเปงรัย ถือว่าทัมบุนไปละกัล.. (ปลอบจัยตัวเอง อิอิ)
- - - - - - - - - - - - -
วันต่อมาก้ไป รร. วันนี้ไปแคส (ขำๆ) วันนี้ได้ทัมร้ายตัวเองด้วย -*- เดินสะดุดบันได นิ้วโป้งที่ทีนนี่อย่างปวดมีเพื่อนเหง 2 คน แต่!!! เพื่อนๆ คนที่มารุเรื่องกันหมด (น่ารักจิงๆ).. แล้วก้ไปงานมหกรรมอุดมศึกษาต่อ สนุกดีอะ ได้ถุงกลับมาเพียบ อิอิ (นี่เราไปทัมอะรัย).. ไปกะเพื่อนๆ 6 คน เบียดตุ๊กๆ ยัดๆ กันเขาไป.. ทั้งๆ ที่ขาช้ำ แต่เราแต่ยังมั่ยลดละ วิ่งขึ้นบันไดรถไฟฟ้าใต้ดินกับน้าม วิ่งแข่งกันอย่างฮาอะ.. มีแต่คนหันมามอง แต่มั่ยเปงรัย self อยู่แร้ว โฮะๆๆ .. พอกลับมาบ้านมานั่งดึงนิ้ว เดินแทบมั่ยไหว แต่เพื่อความรุสึกดีดี เราทนได้ แหะๆ
- - - - - - - - - - - - -
วันที่ 1 ต.ค.ไปเรียนพิเสดจานมั่ยมา.. มีพี่อีกคนมาสอน เค้ามั่ยรุให้ทัมรัยก้เรยให้นั่งเปิดหนังสือทัมตามในนั้น (แล้วชั้นจะมาเรียนทัมมัย เปิดหนังสืออยู่บ้านมั่ยดีก่าเร๋อเนี่ย) ก้เรยโทหาป๊ะ ยังอยู่ ยังมั่ยกลับ เรยออกมาเรย อิอิ ขี้เกียดจิง.. วันนี้มีเรื่องนิดหน่อย เซรงอารมที่สุด (แย่จิง!!).. หลังจากนั้นเล่นเอม ได้หารัยทัม ก้ลดความฟุ้งซ่านไปได้บ้างแหละ.. เราต้องมั่ยเคียด!!
- - - - - - - - - - - - -
วันที่ 2 ต.ค.วันนี้หง่าวอยู่กะบ้าน หลังจากที่มั่ยติดบ้านมาหลายวัน.. ก้ดีพักบ้าง เพราะเด๋วก้ต้องไปอีก เห้อ เหนื่อยจัง!! <เหนื่อยจัย แต่ไหวอยู่..>
- - - - - - - - - - - - -
จิงๆ มีเรื่องมากมาย แต่ขี้เกียดพิม เพราะรุว่าเพื่อนก้คงจะขี้เกียดอ่านเหมือนกัน.. วันที่แค่นี้ก่อน แล้วจะกลับมาใหม่น๊ะจ้ะ..
ก่อนไป...
.. เ ท อ จ ะ ดี กั บ ชั้ น ไ ป ทั ม มั ย ..
05 augustus Let's STARTWelC'om
POWER comes with RESponsibirity
อยากบอกว่า รักพี่แนนที่สู้ด
WARNING
ครัยมีพี่ชาย!!! ช่วยเอามาฝากพี่เราด้วยนะ |
|
|
